AGAMME ante a convocatoria feminista do 8M

AGAMME ante a celebración e convocatórias do 8M

A denúncia do patriarcado, o rechazo ao machismo e as reivindicacions de igualdade e transformacion social, tinxen un ano máis a data do 8 de marzo, cun movemento feminista que nos convoca a umha folga de coidados, laboral, de consumo e estudantil e a manifestarnos nas rúas de todo o país baixo o lema “Por todas as mulleres, por todos os dereitos”.

Un dos objectivos desta mobilización é conseguir unha vida libre de violencias. A violencia machista ten outras vítimas silenciadas, nenos e nenas, adolescentes, que crecen en entornos violentos, onde o maltratador conserva intacta ante a sociedade o dereito a seguir facendo parte das suas vidas; unhas vítimas que en numerosas ocasions padecen as consecuencias de custodia compartida imposta, ou rexime de visitas que deixa a vida das crianzas, á vontade do maltratador. O sistema patriarcal coloca o dereito do pater por riba do interese de menores e adolescentes, que só en contadas ocasions son escoitadxs.Do mesmo xeito, o patriarcado mostra ás suas raices no poder xudicial cando aplica a terapia da ameaza ou a inexistente Sindrome de Alineacion Parental contra as mulheres que intentan defender os dereitos das suas crianzas, sobre todo en casos de denúncias de agresión sexual.

A maiores, comezamos este ano 2019 con novas ameazas que se suman ás que íamos enfrentando na nossa loita por erradicar o maltrato á Infancia e á Adolescencia : iniciativas políticas que pretenden instaurar a figura do coordenador parental ou a Lei de mediacion. Ambas as duas iniciativas pretenden un ordenamento nas relacions de convivencia familiar, que ao non ter en conta como o patriarcado está presente na construcion das mesmas, pon en perigo os direitos das mulheres e esquece os dereitos de menores e adolescentes.

AGAMME estará presente nas mobilizacions deste 8M, conscientes de que a derrota do sistema patriarcal, será garante da construción dunha sociedade máis xusta, que respecte os dereitos da Infancia e Adolescencia.

Unha viaxe polas músicas do mundo con Abraham Cupeiro (concerto a favor de AGAMME)

A Real Filharmonía de Galicia celebra dous concertos didácticos dirixidos a estudantes, en particular de ESO e Bacharelato, o xoves 21 e o venres 22 de febreiro, ás 11:00 horas no Auditorio de Galicia. E o sábado 23, ás 18:30 horas, repetirase a actuación para o público infantil e familiar dentro do ciclo Descubre unha orquestra para ti, a túa!, que busca achegar a RFG e a música clásica a novos públicos.

O concerto do sábado servirá para dar visibilidade a AGAMME, a Asociación Galega contra o Maltrato a Menores, que traballa na protección da infancia e a adolescencia na sociedade galega, así como na defensa dos seus dereitos. Enmárcase dentro do proxecto RFG Solidaria, co que se apoian diversas causas a través da música. Neste caso as entradas custan 5 euros e cada menor de 14 anos recibirá dúas gratuítas se vai acompañado de dous adultos.

A paisaxe sonora do noso planeta

Nos tres concertos ofrecerase o espectáculo “Pangea. A paisaxe sonora do noso planeta”, escrito polo poliinstrumentista natural de Sarria Abraham Cupeiro e que busca unir os cinco continentes a través da música. Levará a batuta o mestre Rafael Agulló, que na actualidade é director da Banda e Escola Municipal de Música de Silleda, profesor na Academia de Música Profesional de Viana do Castelo (Portugal), director da Banda de Música de Pontevedra e estuda Dirección de Orquestra no Conservatorio Superior de Música da Coruña.

Hai uns 200 millóns de anos no noso planeta existía un único e xigantesco continente: Pangea. Este empezou a separarse e, co paso do tempo, deu lugar aos diferentes continentes tal e como os coñecemos hoxe. Os asistentes farán unha viaxe musical dende a austral Oceanía, cos ecos das súas caracolas; pasando polas misteriosas montañas chinesas a través do son do hulusi, un instrumento de vento das minorías étnicas chinesas, cuxa historia se remonta a uns 200 anos antes de Cristo; visitando as grandes chairas de Norteamérica; as selvas de Sudamérica; a frauta Peul de Senegal, típica do pobo Peul, que é o pobo nómada máis grande do mundo; a gaida ou gaita búlgara, empregada polos pobos babilonios, hebreos, fenicios, romanos e celtas; a desafiante zurna, un instrumento de vento moi extendido polos países musulmáns; ata as milenarias cornas de pastor.

Abraham Cupeiro recupera instrumentos perdidos no tempo

Abraham Cupeiro dedícase á recuperación de instrumentos perdidos no tempo, que logo emprega para crear novas sonoridades e imbricalos en músicas alleas a eles. Como instrumentista, destaca por ser unha das poucas persoas que toca o karnix, unha trompeta celta da Idade de Ferro. É ademais impulsor dun instrumento ancestral na tradición galega, a corna, que na segunda metade do século XX xa estaba extinguido.

O seu interese pola organoloxía levouno a reunir unha colección de máis de 200 instrumentos de todo o mundo e de distintas épocas. Cos instrumentos que recupera e constrúe interpreta dende composicións propias ata música actual. O seu último proxecto é Os sons esquecidos, gravado coa Real Filharmonía de Galicia para o selo discográfico Warner Classics.

Nova sacada de:
htttp://www.rfgalicia.org/gl/novas/unha-viaxe-polas-musicas-do-mundo-con-abraham-cupeiro-concerto-favor-de-agamme

Comunicado da Asociación Galega contra o Maltrato a Menores (AGAMME) a raíz da decisión da Comisión Europea de abrir expediente sancionador ao estado español por incumprir a directiva europea de loita contra o abuso sexual infantil

A finais do ano 2015 tres entidades –AGAMME, Rede de Mulleres Veciñais contra os Malos Tratos de Vigo e o Grupo de investigación Antígona, da UAB- viaxamos ao Parlamento Europeo para presentar unha demanda contra o estado español por non dar cumprimento á directiva europea de loita contra a violencia sexual na infancia. Tres anos máis tarde, despois de que o Parlamento Europeo tivese admitido a demanda a trámite e iniciado unha consulta ao respecto, despois de que se tivese fornecido a demanda coa documentación de 14 casos paradigmáticos, coa colaboración doutras seis entidades (SIMI, Custodia en Positivo, Asociación Abogadas Asturianas por la Igualdad, Aspasi, Fight 4 Child Protection e Infancia Libre), despois do silencio das autoridades españolas durante máis de ano e medio, a Comisión Europea abría no día de onte un expediente sancionador contra o estado español por este motivo.

Algúns dos asuntos que motivaban a demanda presentada e secundada polas oito entidades  eran a falla de medios adaptados e suficientes, tanto materiais como profesionais no eido xudicial; a prolongación excesiva dos prazos de espera para a toma de declaración dos nenos e nenas vítimas; a repetición de intervencións, que causa vitimización secundaria; a vulneración do dereito do neno e da nena a recuperarse, dado que precisa a autorización de ambos proxenitores para poder asistir a unha terapia, sexa ou non violento algún deles; a sistemática dúbida sobre a credibilidade do testemuño infantil, o cal suporía, a ollos da Comisión, un ataque ao interese superior do neno e da nena; a aplicación nos xulgados españois da teoría da suposta síndrome de alienación parental, a pesar de estar amplamente rexeitada pola comunidade científica, polo Consello Xeral do Poder Xudicial e pola Fiscalía de Violencia de Xénero. Todo isto levaría, segundo informa a Comisión Europea, á presunta falla de dilixencia na investigación dos abusos sexuais contra nenos e nenas no estado español.

Aínda que nos parece en certo modo un fracaso que tivese sido inútil a interlocución por medios internos co goberno e as institucións españolas, vemos este acontecemento como unha oportunidade para comezar a promover un verdadeiro cambio na forma en que se vén abordando esta problemática. Cremos que o traballo debe dirixirse principalmente en dúas direccións:

A primeira, moi evidente, realizar as modificacións lexislativas necesarias para romper definitivamente a impunidade do delicto de abuso sexual. Actualmente estase a redactar por parte do goberno un proxecto de Lei para a Protección Integral da Infancia e a Adolescencia fronte á Violencia. Para que esta lei sexa efectiva é imprescindible que sexa moi concreta en aspectos como o nivel de formación esixible para calquera profesional que vaia entrar en contacto cunha vítima menor de idade, establecer con claridade que se consideran retrasos inxustificados e que prazos se deben cumprir para a toma de declaración dende o momento en que a vítima se atope en condicións de ofrecer o seu testemuño. Debe aclarar cales son as condicións materiais das salas adaptadas para recibir a nenos e nenas vítimas nas dependencias xudiciais, como se vai evitar todo contacto co reo antes, durante e despois da declaración. Cales son as condicións profesionais e humanas que garanten unha toma de declaración respectada e adaptada, que tipo de preguntas e actitudes non estarán permitidas. Deberase asegurar que o neno ou nena vítima vai ser protexido-a nos procedementos civís que poidan producirse simultaneamente, así como na intervención doutros servizos públicos. A lei debe prohibir a utilización de teorías e prácticas que ataquen a imaxe e a credibilidade das vítimas e debe perseguir este tipo de comportamentos dentro do sistema xudicial e dos servizos que lle aportan información, establecendo medidas disciplinarias e responsabilidades penais e civís en caso de incumprimento. Trátase de erradicar a suposta síndrome de alienación parental, que tanto dano causa ás vítimas e tanto vén prexudicando á calidade da xustiza española, englobando baixo esta etiqueta diversas denominacións que parten dos mesmos plantexamentos ideolóxicos e procedementos. A lei debe asegurar un cumprimento real e efectivo do dereito dos nenos e nenas a seren escoitados-as nos aspectos que teñan relevancia nas súas vidas e que a súa opinión sexa tida en conta. Debe asegurar tamén que os tribunais non poidan utilizar argumentos xenéricos e baleiros á hora de establecer cal é o interese superior e que, pola contra, deban referirse ao contexto concreto do neno ou nena. Debe ser unha obriga dos tribunais establecer medidas de protección urxentes cara  os nenos e nenas vítimas no prazo que se estableza dende a presentación da denuncia. Debe concretarse tamén o procedemento polo cal se considera a súa madurez e contemplar que, unha vez acadada a idade na que é responsable penal dos seus actos, 14 anos, a súa opinión debe ser vinculante. A lei debe contar necesariamente cunha dotación económica importante para poder ser levada a efecto, en caso contrario será un simple lavado de cara.

Isto no tocante ao reto de mellorar a xustiza, cunha perspectiva de futuro. Sen embargo hai outra dimensión igualmente necesaria, primordial para as entidades que estamos cada día en contacto con persoas de carne e óso, que sofren. A restauración do dereito a unha vida digna e sen violencia de todas esas vítimas menores de idade que quedaron atrapadas nese período de práctica xudicial anómala e que seguen a vivir no terror da revitimización. Pensamos na nena que convive co seu presunto agresor dende hai dous anos, e ten 5, afastada (completamente, ningún contacto permitido) da súa nai por un suposto trastorno mental que o sistema público de saúde desminte; a adolescente de 13 anos a quen a xustiza se nega a ter en conta, obrigada a visitar a un proxenitor a quen teme; outra adolescente, 14 anos, a quen o tribunal pretende revincular por medio da “mediación”. Son só tres exemplos. A xustiza debe facer un traballo de autocrítica, facer caer esa xurisprudencia perniciosa. Cómpre realizar unha revisión de sentenzas, especialmente naqueles casos nos que existe un risco de revitimización. Non é tarefa fácil, non hai costume no estado español de que os tribunais dean un paso atrás e recoñezan unha práctica inadecuada, e sen embargo é a única opción humana.

As entidades que participamos debemos estar satisfeitas, hai unha lección que aprender de todo isto: cando imos xuntas chegamos máis lonxe. Un agradecemento moi especial a todas as familias que colaboraron aportando a documentación dos seus casos, sen a cal a petición non tería continuado a súa tramitación. E tamén a aqueloutras que quererían ter participado pero que, por medo a repercusións nos seus procedementos xudiciais, non o puideron facer.

 

A Xunta Directiva de AGAMME, 25 de xaneiro de 2019.

PSdeG-PSOE retira a Proposición Non de Ley sobre a figura do coordinador parental

A reunión da comisión do Parlamento Galego prevista para o pasado 23 de xaneiro para abordar a proposta de introducir en Galiza a figura do coordenador parental, non se realizou, debido a que o grupo que a presentaba, PSdeG-PSOE procedeu a retirala. Previamente, o grupo de Partido Popular tiña presentado unha emenda no sentido de introducila como plan piloto. A retirada da proposta non permitiu debatir tal iniciativa.

A Comisión Europea abre un expediente sancionador a España por non aplicar a directiva contra o abuso sexual infantil

Segundo confirma o Executivo comunitario, este procedemento procede da denuncia que varios colectivos, entre eles a Asociación Galega contra o Maltrato a Menores (AGAMME) presentaron contra España hai tres anos.

Entre outras, detectaron unha posible aplicación indebida do interés superior do neno como unha consideración primordial, ademáis de que se podería estar dando unha aplicación xeralizada da Síndrome de Alienación Parental e unha suposta falta de credibilidade da declaración do menor vítima. A  Comisión observou  que podería existir unha falta de dilixencia na instrucción dos casos de abuso sexual a menores.

Acceso ao artigo completo

Coordinador parental: escrito ao Presidente do Parlamento de Galiza

As entidades A.C. Fuco Buxán, Adavas Baixo Miño, Asociación Galega contra o Maltrato a Menores, Asociación de Profesionais dos CIM, Asociación Rede de Mulleres Veciñais contra os Malos Tratos de Vigo, Marcha Mundial das Mulleres, Observatorio das Mariñas pola Igualdade e Sindicato Labrego Galego dirixen ao Presidente do Parlamento de Galiza o seguinte escrito en relación co debate que terá lugar o vindeiro día 23 sobre a institución da figura do Coordinador Parental en Galiza:

 

As entidades abaixo asinantes manifestamos o noso rexeitamento á implantación en Galiza da figura do coordinador parental que vai ser obxecto de debate no Parlamento de Galicia, polos motivos que pasamos a detallar:
1º A figura do Coordinador parental foi creada pola Fundación Filia e posta en práctica por primeira vez no estado español en Cataluña, nun proxecto piloto de seis meses de duración que afectou a unha mostra de casos mínima. A motivación que plantexaba a Fundación para a súa implantación era por unha parte a redución de gastos procesais, pero fundamentalmente centrábase en resolver a suposta problemática do maltrato emocional causado por manipulación dos proxenitores-as cara aos fillos e fillas. Foi creada, pois, baixo os presupostos e métodos da suposta síndrome de alienación parental, tantas veces rexeitada polo Consello Xeral do Poder Xudicial e, a día de hoxe, sen a máis mínima credibilidade no ámbito científico internacional.
Durante a realización do proxecto piloto estableceuse a xurisprudencia que agora empregan os promotores como base xustificativa, que procede principalmente dun poñente da AP de Barcelona.
Non podemos deixar de salientar que o máster na URJC, en convenio con Fundación Filia e con profesorado activamente defensor da teoría ssap e das denuncias falsas en contextos de violencia de xénero e maltrato infantil, foi denunciado ante o Observatorio da Violencia de Xénero (estatal) tanto por ser contrario aos dereitos das vítimas de violencia de xénero e pormover unha ideoloxía misóxina como por alentar prácticas que non se asentan en teorías científicas e que as máis importantes entidades en materia de saúde mental veñen rexeitando de xeito reiterado. A existencia desta denuncia supuxo a suspensión do máster, que contaba entre o profesorado con históricos da ssap no Estado Español como Tejedor Huerta, Aguilar Cuenca ou Serrano.
No caso de Galicia, o executivo fai público ademais que a creación da figura do coordinador parental se realizaría en colaboración cunha das autoras galegas mais prolíficas arredor da suposta síndrome de alienación parental (tamén chamada interferencias parentais, entre outros sinónimos) e a súa vertente “terapéutica”.
2º O coordinador parental non entende aos nenos e nenas como suxeitos que deben ser escoitados e cuxa vontade debe ser tida en conta. Non se contempla a necesidade de atender ao que o neno ou nena manifesta cando rexeita o contacto cun proxenitor. É un mero vixilante de cumprimento de sentencias relativas aos réximes de visitas e custodia con potestade para axilizar trámites e propoñer medidas.
Neste senso, como entidades preocupadas polo cumprimento dos dereitos das vítimas menores de idade, lembramos que a Convención dos Dereitos do Neno e da Nena recoñece o dereito a manter contacto con ambos proxenitores e cos familiares, agás que sexa contrario ao interese superior do neno ou nena, para o cal debería ser escoitado-a e tido-a en conta. Este dereito non pode ser convertido nunha obriga de contacto e/ou vinculación, especialmente cando o neno ou nena manifeste sentimentos de temor ou rexeitamento cara ese proxenitor ou familiar.

3º O coordinador parental aséntase nunha ideoloxía misóxina que nega a realidade da violencia de xénero, o maltrato infantil e a violencia sexual. No seu lugar, os seus defensores promoven a idea da denuncia falsa como gran problema do que denominan “divorcios conflictivos”. É polo tanto, unha figura que vai danar profundamente ás vítimas que se atopan en procedementos civís sobre réxime de visitas ou custodia. Lembramos, asemade, que a teoría sobre a denuncia falsa é identificada polas asociacións de loita contra a violencia de xénero e o maltrato infantil, pero tamén de institucións estatais e internacionais, como potencialmente perigosas para as vítimas (CEDAW de NNUU, CXPX, Fiscalía de Violencia de Xénero, entre outras).
4º As asociacións levamos reclamando dende hai anos máis e mellores medios para o enxuizamento dos delitos cometidos contra mulleres, nenos e nenas, tendo en conta que principalmente estes se producen no ámbito máis próximo. A resposta da administración foi sempre a carencia de recursos económicos para levar a cabo melloras, explicación que neste momento non tería cabida, se temos en conta a asignación coa que o Pacto de Estado acaba de dotar o investimento autonómico neste eido.
Especialmente no tocante á proba testifical da vítima -e en concreto a vítima menor de idade- tense solicitado formación específica que debería mellorar a competencia das institucións á hora de recoller e avaliar o testemuño. Ao mesmo tempo debería dirixirse tamén a evitar a aplicación por parte de equipos psicosociais e forenses, así como dos tribunais, da ideoloxía que propugnan os defensores da suposta síndrome de alienación parental, polos motivos expresados máis arriba, dada a repercusión negativa que ten para as vítimas.
As asociacións recordamos que dende as institucións europeas vense esixindo unha xustiza adaptada ás vítimas e en especial, unha xustiza adaptada á infancia, tanto no eido civil como penal. Entre estas medidas para facer menos impactante o paso polo procedemento xudicial tense solicitado a creación de salas de espera e accesos específicos para as vítimas, coa fin de evitar a confrontación co agresor, evitar os períodos de espera para testificar para que o paso do tempo non dane a capacidade da vítima para recuperar o recordo da maneira máis detallada. Solicitábase tamén a instalación de cámaras Gessell que permitirían, aplicando os protocolos pertinentes, realizar a exploración xudicial dos nenos e nenas vítimas e testigos nun único acto con todas as garantías para a vítima e para o reo. A día de hoxe, a pesar do baixo custo deste tipo de instalacións e de terse facilitado información técnica sobre as características destas salas, segue sen haber ningunha en territorio galego.
É preciso ter en conta que todas estas medidas non so actuarían no senso de evitar a vitimización secundaria, senón que repercutirían moi positivamente na calidade do procedemento que, como tal, depende da existencia de proba incriminatoria. O testemuño da vítima, e principalmente dos nenos e nenas, non se pode garantir nas condicións materiais, temporais e profesionais actuais, pois non responden ás súas necesidades especiais e individuais.
5º Nestas condicións non é de extrañar que as cifras de sobresementos neste tipo de delitos continúen a ser excepcionalmente altas, como ben sinala o informe de Save the Children, “Ojos que no quieren ver”, segundo o cal o 70% das denuncias de abuso sexual infantil non chegan a xuízo.

6º Neste contexto nada facilitador do enxuizamento de delitos no contexto da violencia de xénero e do maltrato infantil, o Parlamento de Galicia estuda a implantación da figura do coordinador parental, que bebe da ideoloxía da denuncia falsa (as estatísticas anuais da Fiscalía indican que a porcentaxe é moi inferior á existente noutros delitos: 0,01%) e a manipulación dos fillos e fillas por parte das nais (co evidente sesgo de xénero e que, a pesar dos intentos reiterados dos defensores da ssap non é aceptado pola OMS e pola APA como trastorno mental, que sería o único que motivaría medidas urxentes e drásticas como as que describe a terapia da ameaza), colocando ás vítimas no maior dos desamparos.
7º Despois de ter tentado infrutuosamente a aprobación dunha lei de corresponsabilidade parental, por ILP da Asociación Galega de Pais e Nais Separados de Galicia, o parlamento inicia agora o debate para a creación desta figura. A ILP non foi posible levala adiante por falta de competencia da Comunidade Autónoma. A figura do coordinador parental non pode ser introducida sen establecer normativamente as súas funcións, formación, competencias, deberes, principios, etc. Igual que sucedeu no caso da ILP de corresponsabilidade parental, existe neste caso unha situación de falla de competencia.
Opoñémonos pois á creación desta figura, por considerar:
– Que é contraria á lexislación internacional de infancia que fala dunha administración e unha xustiza adaptadas á infancia, que respecten a vontade dos nenos e nenas, promovan o seu dereito a expresarse e que a súa opinión sexa tida en conta e defendan a consideración do neno e da nena como suxeitos de dereito, non como meros obxectos que son entregados e recollidos.
-Inutiliza o Pacto de Estado de loita contra a violencia de xénero, que promove o recoñecemento das vítimas en todos os ámbitos, pois a función do coordinador diminúe a capacidade de acción da vítima non visible para o sistema penal.
– Chega nun momento no que as características e medios do procedemento penal continúan a ser insuficientes, o que dá lugar a un índice de sobresementos moi elevado que deixa fóra da protección a unha porcentaxe moi elevada de vítimas.
– Continúa a haber unha falla de competencia do Parlamento de Galicia para lexislar sobre cuestións civís, como sucedeu no caso da ILP de corresponsabilidade parental.
– Supoñería indirectamente un pacto coa ideoloxía de Fundación Filia, tendo en conta que a formación é impartida pola entidade, dado que posúe a marca rexistrada do coordinador parental.
Non podemos esquecer a histórica condena ao estado español por parte de Nación Unidas no caso González Carreño, por mor do asasinato da filla da denunciante, de sete anos, durante o réxime de visitas, nin a sempre crecente lista de nenos e nenas que son asasinados durante o tempo de visitas ou custodia que un tribunal lle concedeu ao proxenitor, a pesar das negativas do neno ou nena e das peticións de protección realizadas.

Polo tanto, en base a todo o manifestado SOLICITAMOS:
1. A paralización do debate sobre implantación do coordinador parental en Galiza.
2. Que o Parlamento destine esforzos económicos e organizativos á mellora dos medios materiais e técnicos relacionados con violencia de xénero, maltrato e abuso sexual infantís e participación de nenos, nenas e adolescentes en procedementos civís.
3. Que o Parlamento se propoña planificar as políticas de igualdade para a protección da imaxe e o honor das vítimas, tan cuestionada nos últimos tempos.
4. Que o Parlamento de Galicia elabore un pacto que debería ser asinado por todas as forzas representadas que blinde a posibilidade da entrada en debate de calquera proposta que poña en dúbida a imaxe e integridade –en senso amplo- das vítimas.
5. Que o Parlamento de Galicia faga aplicable normativa e orzamentariamente o artigo 12 da Convención dos Dereitos do Neno e da Nena que obriga ás administración a dar cabida en condicións adecuadas ao dereito do neno e da nena a que se escoite a súa vontade e se teña en conta en todos aqueles aspectos que teñen relación coa súa vida, artigo que se expón polo miúdo na Observación Xeral 12 do Comité de Dereitos da Infancia de NNUU. Deberase facer efectivo este dereito tanto no ámbito penal como civil, como nas actuacións doutras administracións públicas.
Atentamente:
Santiago de Compostela, a 17 de xaneiro de 2019
SR. PRESIDENTE DO PARLAMENTO DE GALICIA

 

ENTIDADES PARTICIPANTES: A.C. Fuco Buxán, Adavas Baixo Miño, Asociación Galega contra o Maltrato a Menores, Asociación de Profesionais dos CIM, Asociación Rede de Mulleres Veciñais contra os Malos Tratos de Vigo, Marcha Mundial das Mulleres, Observatorio das Mariñas pola Igualdade e Sindicato Labrego Galego

ALERTA COORDINADOR PARENTAL

Estimadas compañeras:

Os mandamos una alerta por la próxima introducción en todas las Comunidades Autónomas con competencia en justicia del coordinador parental.

Se trata de una figura que intervendría como “mediador” (con todas las comillas que deba llevar este término en el contexto de divorcio cuando existe negativa por parte de los hijos e hijas a mantener contacto con uno de los progenitores) en divorcios de “alta conflictividad”. Como hemos visto en el caso de Cataluña, no se establece un marco normativo específico para esta figura, que dependería, ya sea por creación de plazas públicas  o por subcontratación, del departamento de justicia de la Comunidad Autónoma. Esto significa que, de ser llevado a los parlamentos respectivos, el trámite parlamentario sería escueto, por lo que creemos necesario anticiparse, mostrando una respuesta fuerte y coordinada que llegue a los parlamentos, a los medios de comunicación, al ámbito académico y movilice a la sociedad civil.

El Coordinador parental se aplicó en aquellos países donde se normalizó la utilización del ssap -supuesto síndrome de alienación parental- y las leyes de corresponsabilidad parental -custodia compartida: EEUU, Canadá, Argentina, Australia. Se abre paso ahora en el estado español, en Suecia e Italia, al menos. Es decir, se trata de la última presentación de la ya antigua intención de desacreditar el testimonio de las víctimas y anteponer sobre otras cuestiones (incluso la integridad de los niños y niñas) el derecho paterno sobre la prole.

A continuación describimos la cronología del coordinador parental en el estado español:

En 2015 se crea en Cataluña un proyecto piloto por propuesta de la Fundación Filia, que ya venía desde 2011 introduciendo la idea de la mediación en lo que ellos llaman “divorcios de alta conflictividad” y que las asociaciones de derechos de infancia y de lucha contra la violencia de género sabemos que oculta a menudo situaciones de maltrato que, o bien no se denunciaron o fueron sobreseídas sin llegar a juicio.

http://noticias.juridicas.com/actualidad/noticias/9175-cataluna-ensayara-la-figura-del-coordinador-parental-en-casos-de-divorcio-de-039;alta-conflictividad039;/

Se crea para asegurar la ejecución de sentencias civiles de visitas y custodia, pero en ningún momento se recoge la necesidad de conocer el porqué de que un niño o niña (como caso individual, no colectivo) presente rechazo al contacto con un progenitor-a, se da por sentado que se debe a la manipulación por parte de miembros de la familia (que se consideraría maltrato infantil, lo cual justifica que se adopten medidas inmediatas y drásticas).

No se hace salvedad en caso de violencia (en la memoria del proyecto piloto del partido judicial de Sabadell, anterior a 2015, se observan casos de mediación donde figura una denuncia de violencia de género donde el hijo-a no quiere tener contacto con el progenitor).

El proyecto se realiza a través de la coordinación de Fundación Filia con el Centre de Mediació de Dret Privat de la Generalitat de Catalunya, que depende del Departament de Justicia, y en concreto lo dirigen Ansel Guillamat e Isabel Serna.

Algo que ya nos llamó la atención entonces es que no se encuentra regulado por ningún decreto o normativa, se basan, por lo que hemos visto, en un artículo bastante genérico  de la Ley Orgánica 1/1996 de protección jurídica del menor, reflejado en el artículo 236-3 del Código Civil de Cataluña –cada Comunidad Autónoma tendrá su correspondiente Ley de infancia o de familia donde aparezca algún artículo similar, sabemos que Galicia lo tiene-, donde se recoge que la autoridad judicial puede disponer la designación de un profesional que intervenga en casos conflictivos con el fin de evitar perjuicios a los hijos menores.

Se ampara también en jurisprudencia (varias sentencias de un magistrado de la AP de Barcelona, Pascual Ortuño, y en una sentencia del TSJ de Cataluña (11/2015) siendo ponente Valls Gombau.

Hacemos un pequeño alto para hablar de la Fundación Filia, sobre cuyo nombre se podría hacer algún comentario también, cuya ideología misógina y negacionista del maltrato infantil y la violencia de género salta a la vista a través de sus comparecencias en prensa y en espacios públicos. Filia se crea en 2011 con el objetivo casi exclusivo de crear el coordinador parental para intervenir en lo que la entidad llama elevadísima epidemiología –sin concretar la procedencia de sus daros- de maltrato emocional por manipulación por parte de uno de los progenitores para evitar el contacto de los hijos e hijas con el otro –utilizamos el genérico pero no podemos ignorar que existe un marcado sesgo de género en esta ideología. Es, de hecho, la más básica formulación del ssap.

Aunque no se publica el nombre de los socios fundadores de  la entidad, existe una estrecha colaboración de Filia con históricos defensores de la ideología ssap en el estado español, entre ellos el portavoz de Vox en Andalucía, el ex juez Serrano.

Por otra parte, hemos visto que Fundación Filia ha registrado el coordinador parental en la oficina de marcas y patentes. También que ofrece formación a través de un convenio con la Universidad Rey Juan Carlos, la Universidad a Distancia de Madrid y la Universidad Católica de Murcia. Este verano salieron los primeros titulados en el máster.

https://www.fundacionfilia.org/2018/06/25/la-primera-promocion-de-coordinadores-parentales-se-gradua-el-proximo-30-de-junio-en-madrid/

Los profesores del máster son propuestos por Fundación Filia: la presidenta de la propia fundación, Lucía del Prado, Serrano, Tejedor Huerta, Aguilar Cuenca, …

https://coordinadorparental.org/course/formadores.php

https://diario16.com/la-universidad-rey-juan-carlos-mantiene-una-fundacion-negacionista-la-violencia-machista-al-frente-curso-coordinacion-parental/

 

 El 30 de octubre pasado la presidenta de Fundación Filia compareció en la Comisión de derechos de la infancia y adolescencia del Congreso para hablar de nuevo de la supuesta problemática de la alta conflictividad en los divorcios, pasando por encima de las víctimas de violencia de género y de maltrato infantil que permanecen invisibles para el sistema y haciendo hincapié en cómo, según su parecer, esta conflictividad repercutiría en el bienestar de los hijos e hijas. Por esta comparecencia recibió duras críticas por parte de las asociaciones y algunas parlamentarias.

En noviembre la Ministra de Justicia instó a las CCAA con competencias en el área de Justicia a estudiar la implantación del coordinador parental.

https://www.lavanguardia.com/vida/20181003/452162938291/justicia-propone-a-las-ccaa-un-coordinador-de-parentalidad-para-mediar-en-casos-de-conflicto-entre-padres.html

En Galicia, el Conselleiro de Vicepresidencia  ya hizo pública su intención de introducirlo. En este caso sería coordinado por Dolores Seijo, una de las principales formadoras en la teoría del ssap en Galicia. En este artículo se recogen nombres de profesionales del derecho y de la psicología que llevan años haciendo apología de esta ideología, entre los que figura Seijo.

http://www.lexfamily.eu/realidad-del-pretendido-sindrome-de-alienacion-parental-sap-respaldo-judicial-y-tecnico/

En la página de asemip (asociación española multidisciplinar de investigación sobre interferencias parentales), se pueden encontrar publicaciones de Seijo.  Asemip, además de defender el ssap, bajo una denominación ligeramente diferente, también propone el coordinador parental.

http://www.asemip.org/es/coordinacion-de-parentalidad#.XDlFE9JKiiQ

Son los mismos autores que, como vienen haciendo desde la invención del ssap, han creado una nueva herramienta menos impopular. El problema es que están siendo capaces de introducirla como parte de las políticas de lucha contra la violencia en la infancia, cuando lo que hará el coordinador será amordazar de forma definitiva a las víctimas y a sus madres.

Además en junio (sesión del día 26) el grupo socialista introdujo varias preguntas y una Propuesta no de Ley en el Parlamento de Galicia a favor del coordinador parental.

Éste sería un resumen del asunto. Más allá de la preocupación que supone el avance de la ideología ssap y las consecuencias que tiene para los niños y niñas, pues en base a ella se adoptan resoluciones tremendamente agresivas e impactantes, nos parece grave lo que a priori parece la creación de un monopolio en la formación de estos profesionales: se hace el máster, cuya matrícula es cuantiosa según nos informaron profesionales del ramo; en tres universidades pero organizado por Filia y con los profesionales de Filia, que parten de un planteamiento ideológico muy concreto; se crea una bolsa de profesionales con esa formación y en unos meses se anuncia la creación de la figura en las CCAA.

Lo que no acaba de ser transparente es el formato que se le está dando, de quién depende: son independientes y los llama la Dirección General de Justicia o se crean plazas públicas?

Enviamos adjuntos algunos documentos, por si son de vuestro interés.

Pedimos difusión y vuestra colaboración. Es necesario mantener el pulso y mostrarnos fuertes y unidas en estas primeras batallas que nos traerá el nuevo marco político.

A 13 de enero de 2019

AGAMME (Asociación Galega contra o Maltrato a Menores)

Red internacional Fight4child