Canto máis terá que romperse Daniel?

Levamos días agardando atentamente os seguintes pasos das autoridades españolas, coa esperanza de que se cumpra a lei e que o fillo máis novo de Juana Rivas obteña finalmente protección.

Lemos con asombro que a xuíza decidiu non escoitalo para non abusar do testemuño do menor, supostamente polo seu mellor interese. As contradicións do sistema non rematan aquí. Aínda que a entrega do pasado martes foi suspendida tras tres horas de intervención do punto de encontro (sen coacción, por suposto), a mesma situación repetirase o venres. O que o xuíz lle pediu ao punto de encontro é que propoña un método de entrega que non prexudique ao adolescente. Non parece considerarse que calquera forma de obrigar a Daniel a volver cun pai que lle infunde terror ata o punto de temer pola súa vida sexa prexudicial en si mesma. Trátase de facer desaparecer da vista o sufrimento de Daniel?

É absolutamente indignante que, a pesar de ter os instrumentos legais ao seu dispor para evitar a exposición de Daniel (Daniel en realidade encarna centos de nenos e nenas sometidas á lóxica dun sistema de xustiza patriarcal que os ignora e os expón a pais investigados ou condenados por condutas violentas), as institucións españolas decidan incumprir a lei, non escoitar ao menor, ignorar a súa chamada de auxilio, ignorar o deber de protección e priorizar o interese do pai en seguir adiante coa execución da sentenza.

Non hai necesidade de someter a Daniel de novo á presión do punto de encontro e, en realidade, non hai necesidade de que a xuíza “abuse” do seu testemuño, xa que xa falou. Todos o sabemos. Daniel ten un medo terríbel; teme morrer a mans do seu pai. Non se precisa nada máis, só a coraxe, a valentía dun dos profesionais do dereito que decide desafiar a inercia dun sistema de xustiza que antepón os dereitos dos pais violentos ao cumprimento da lei.